ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΣ ΑΛΛΑ ΤΙΜΙΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ…

            Πέμπτη 24/06/11, βράδυ. Μιλάω με συγγενή μου στην Επαρχία, κουβεντιάζουμε για την τρέχουσα κατάσταση και πόσο έχουν δυσκολέψει τα πράγματα. Έχει μια επιχείρηση, φούρνο, σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας. Είναι δυναμική επιχείρηση και πάει καλά. Δύσκολη δουλειά όμως, έχει ξενύχτια, πολλές ώρες, ορθοστασία. Σαν εργάτες έχει κάποιους αλλοδαπούς, εδώ και χρόνια. Του λέω πως τα πράγματα έχουν αλλάξει, πως οι Έλληνες πρέπει να υποστηρίξουμε ο ένας τον άλλο σε αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες που μας οδήγησαν (άσχετα αν αυτό έπρεπε να συμβαίνει πάντα, ακόμα κι αν δεν ήταν έτσι οι συνθήκες). Πρέπει να αγοράζουμε Ελληνικά Προϊόντα, να υποστηρίζουμε Ελληνικές Επιχειρήσεις και να προσλαμβάνουμε Έλληνες Υπαλλήλους και Εργάτες (ακόμα κι αν χρειαστεί να απολύσουμε αλλοδαπούς). Το ξέρω, μπορεί να ακούγεται ρατσιστικό και σκληρό, αλλά πιστεύω ότι δεν είναι και θα το καταλάβετε στη συνέχεια.

            Η απάντησή του είναι πως δεν πάει Έλληνας να δουλέψει μέσα σε τρελλές θερμοκρασίες, να σηκώνεται στις 04:00 τα ξημερώματα, να είναι 12 ώρες όρθιος. Του εξήγησα πως οι εποχές έχουν αλλάξει, υπάρχουν Έλληνες που έμειναν χωρίς δουλειά, με οικογένεια και υποχρεώσεις και θα πάνε.

            Για να του το αποδείξω, του είπα να μου στείλει μια Αγγελία, με πλήρη περιγραφή των θέσεων που μπορεί να προσφέρει. Εγώ θα την σηκώσω στο Blog και θα την κοινοποιήσω και σε άλλα. Να είναι όμως έτοιμος να μην σταματά ποτέ το κινητό του να χτυπά. Μου είπε πως θα το κάνει, για να δούμε…

            Τελειώνω τη δουλειά μου και κατεβαίνω Σύνταγμα. Μεσάνυχτα πλέον, πιάνω κουβέντα με κόσμο που είναι μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη. Ανάμεσά τους, πρώην ψηφοφόροι του ΠΑ.ΣΟ.Κ, που ψήφισαν ΓΑΠ στις εκλογές του 2009. Είναι οι πλέον αγανακτισμένοι, γιατί όπως μου έλεγαν αυτοί νοιώθουν πιο προδομένοι από τους άλλους που δεν τον ψήφισαν.

            Ξαφνικά, εμφανίζεται τρέχοντας ένας νεαρός από την Κάτω Πλατεία, διασχίζει την Αμαλίας και πάει να πηδήξει τα σιδερένια κιγκλιδώματα που χωρίζουν το χώρο του Άγνωστου Στρατιώτη και τα Υ.ΜΕ.Τ-Μ.Α.Τ, από τους Αγανακτισμένους. Τον συγκρατούν κάποιοι ψυχραιμότεροι. Γαντζώνεται από τα κάγκελα, φωνάζει στους αστυνομικούς “Τι τους φυλάτε; Μας οδηγούν στην εξαθλίωση. Είμαι Μηχανικός (ή Μηχανολόγος, δεν θυμάμαι καλά), έχω μείνει χωρίς δουλειά, ΠΕΙΝΑΩ, ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΦΑΩ. ΖΗΤΙΑΝΕΥΩ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΛΕΨΩ ΠΟΤΕ. (Αυτή είναι και η διαφορά του, είναι ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΣ ΑΛΛΑ ΤΙΜΙΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ. Αυτή είναι και η απάντηση σε όλους αυτούς που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις Ληστείες, τις Δολοφονίες, τη Διακίνηση Ναρκωτικών και Γυναικών από αλλοδαπούς, ότι τάχα τους οδηγεί η πείνα και η εξαθλίωση). Ακόμα και να με σταματήσετε τώρα, εγώ θα μπω μέσα, θα τους φάω”. Σφίγγεται το στομάχι μας, πολλοί αναρωτιόμαστε πως μπορείς να του ρίξεις άδικο. Τους φωνάζει πως τα παπούτσια του είναι τρύπια, βγάζει το ένα και τους το πετάει. Οι άνδρες των Υ.ΜΕ.Τ-Μ.Α.Τ έχουν μείνει άναυδοι, έχουν σαστίσει. Δεν έκαναν καν κίνηση να τρέξουν να τον σταματήσουν. Τελικά, τον ηρεμούν κάποιοι παρευρισκόμενοι. Ένας από αυτούς, μου λέει πως πήρε το λόγο στην Κάτω Πλατεία, ξεκίνησε λέγοντάς τους πως δεν είναι Εθνικιστής αλλά Εθνικόφρονας. Προτού προλάβει να συνεχίσει και να τους εξηγήσει, σηκώθηκαν κάποιοι και τον “έκραξαν”. Μπήκαν στη μέση κάποιοι ψυχραιμότεροι και απεφεύχθη το επεισόδιο.

            Ένας άλλος ξεκινά να φωνάζει προς τα Υ.ΜΕ.Τ-Μ.Α.Τ, περίπου τα ίδια πράγματα με το νεαρό παιδί πριν λίγο. Αυτός είναι υδραυλικός, τους λέει πως πριν λίγο καιρό είχε τέσσερα άτομα προσωπικό, στο τέλος έμεινε μόνος του και τώρα δεν μπορεί να συντηρήσει ούτε τον εαυτό του. Φωνάζουν στα Υ.ΜΕ.Τ-Μ.Α.Τ, γιατί κανείς δεν τους αφήνει να πάνε να τα πουν στους πραγματικούς φταίχτες, στους 300 της Βουλής.

            Σήμερα το πρωί, τηλεφωνώ σε άλλους συγγενείς μου, στην ίδια επαρχιακή πόλη. Ασχολούνται με καλλιέργειες και Γεωργικές Επιχειρήσεις. Τους διηγούμαι τη χθεσινοβραδινή εμπειρία μου και τους παρακαλώ, αν έχουν αυτοί δουλειές, όσο σκληρές κι αν είναι, να μου τηλεφωνήσουν, μπας και δώσουμε ελπίδα σε κάποιους συμπατριώτες μας. Μου λένε πως κι εκεί τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα πλέον, η ζήτηση έχει πέσει, τα προϊόντα μένουν απούλητα στα χωράφια. Θα ρωτήσουν κι άλλους καλλιεργητές, μήπως βρεθεί κάτι. Για να δούμε…

            Σε κάποιο άλλο Blog πριν λίγες μέρες, είδα μια έκκληση να πάνε Έλληνες να δουλέψουν σε αγροτικές εργασίες. Δυστυχώς δεν κράτησα το σύνδεσμο του άρθρου. Εξηγούσε πόσο σκληρές είναι οι συνθήκες των αγροτικών εργασιών, αλλά έλεγε πως είσαι “χειράναξ” και αυτό είναι σημαντικό, για  όσους ξέρουν τι σημαίνει η λέξη…

            Παιδιά, ενεργοποιηθείτε, πρέπει με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας να βοηθήσουμε τους συμπατριώτες μας, πριν είναι πολύ αργά και έρθει και η δική μας ώρα. Σκεφτείτε λύσεις, κάντε προτάσεις, μας έχουν ανάγκη.

ΣΗΜΕΡΑ ΦΙΛΟΙ, ΖΗΤΗΘΗΚΑΝ ΕΜΠΡΑΓΜΑΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΥΨΟΥΣ 270 ΔΙΣ. ΤΟ ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ;

Για να καταλάβετε τους μηχανισμούς προπαγάνδας.

Αύριο θα έχετε την αποκάλυψη στις οθόνες σας. Αποκάλυψη που ΟΦΕΙΛΑΝ να την βγάλουν οι βουβουζέλες των ΜΜ”Ε”.

Αντ’ αυτού, μας φλόμωσαν σε Μπέο και Ψωμιάδη, σε τύπους που τα έτρωγαν από το στοίχημα που κάποια κουνέλια επιμένουν να παίζουν.

Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα κλήθηκε να παράσχει προσημειώσεις Εθνικής περιουσίας του ύψους των 270 δις Ευρώ, την ίδια στιγμή που όλοι μιλούν για ιδιωτικοποιήσεις της τάξεως των 50 δις.

Αυτή η εξέλιξη είναι δυστυχώς η δικαίωση όλων μας, που ουρλιάζουμε από την επόμενη μέρα υπογραφής του μνημονίου.

Αύριο λοιπόν τα σπουδαία. Στο μεσοδιάστημα, μην απορήσετε εάν ο Γιάννης βάλει και τον Βουρλούμη να παρέμβει για τους αλογομούρηδες που έστηναν την κάτω Αγουλινίτσα στο τοπικό ντέρμπυ με τον Αργοναύτη Κατακώλου.

ΠΗΓΗ : TAXALIA (MACEDONIA)

ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΕΙΑΣ, Η ΨΗΦΟΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ, ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ, ΤΟ ΑΓΝΟ ΠΑΡΘΕΝΟ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ…

Οι “Αγανακτισμένοι” της “Κάτω Πλατείας” πέτυχαν το σκοπό τους. Τρέναραν τις αντιδράσεις του λαού για έναν ολόκληρο μήνα, με “ανοικτές συνελεύσεις”, με “ειρηνικές” αντιδράσεις και με “ψηφίσματα” τα οποία από ότι ξέρω δεν έχουν επιδώσει σε κανέναν ακόμα.

Έτσι, έδωσαν το χρόνο στον ΓΑΠ να κάνει όσα ξέρουμε τις τελευταίες μέρες, να ξαναβάλει στο “μαντρί” τους “αντάρτες” βουλευτές του και σήμερα να του δώσουν πάλι ψήφο εμπιστοσύνης.

Αν σήμερα τους αφήσουμε να δώσουν Ψήφο Εμπιστοσύνης, να ξέρετε ότι θα περάσουν και το Μεσοπρόθεσμο, όπως πέρασαν και το Μνημόνιο Ι και θα βρουν νομικίστικο τρόπο να καλύψουν νομικά, κατά τη γνώμη τους πάντα, την 2πλή προδοσία της Χώρας μας (Μνημόνιο Ι & Μεσοπρόθεσμο).

Σήμερα πρέπει να τους φωνάξουμε μόνο ένα σύνθημα : Όπως αυτοί, όταν θέλουν να μαζέψουν λεφτά από την αγορά, από τους Ελεύθερους Επαγγελματίες, βγάζουν νόμο “Αποφασίζομεν και Διατάσομεν” που παρατείνει τη χρονική διάρκεια που έχει δικαίωμα το Κράτος να ελέγξει τα Βιβλία κάποιου, έτσι και ο Λαός να αποφασίσει ότι η χρονική διάρκεια ελέγχου των ανομημάτων τους δεν θα παραγραφεί ποτέ και μάλιστα θα τραβήξει πίσω μέχρι το 1974 τουλάχιστον.

 Αα και κάτι ακόμα : Πάρτε μαζί σας από ένα μπουκαλάκι Αγνό Παρθένο Ελαιόλαδο και σκεφτείτε στο δρόμο προς το Σύνταγμα πως θα μπορούσατε να τα χρησιμοποιήσετε κατά των “Κουκουλοφόρων” αλλά και κατά των Δυνάμεων Καταστολής. Λέω εγώ τώρα, δεν θα μπορούσε να σας πέσει καθώς θα τρέχετε, να ανοίξει και ξαφνικά κάποιοι να γλιστρήσουν πάνω του;

 Τέλος, μια παράκληση προς τους συμπολίτες μας που έχουν οδηγηθεί σε απόγνωση από το σάπιο ετούτο σύστημα και δίνουν καθημερινά τέλος στη ζωή τους, ειδικά τον τελευταίο χρόνο. Μην τους κάνετε τη χάρη, τα τομάρια χαίρονται με αυτό που συμβαίνει. Κρατήστε, σας χρειάζονται οι οικογένειες σας, τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας. Αν παρ’ όλα αυτά, δεν μπορεί να σας μεταπείσει κανείς και τίποτε, σκεφτείτε μήπως, προτού φύγετε από τον μάταιο τούτο κόσμο, θα μπορούσατε να φανείτε χρήσιμοι, για μια τελευταία φορά τουλάχιστον, σε ολόκληρο τον Ελληνικό Λαό………. Ο νοών νοείτω……. Μπορεί έτσι να σας θυμόμαστε σαν Ήρωες.

ΣΟΡΙ, ΒΕΡΑ, ΣΟΡΙ…

Αγαπημένη μου Βέρα,

Είναι η τέταρτη φορά, αν θυμάμαι καλά, που επικοινωνώ μαζί σου μέσω αυτής της στήλης, στα δέκα χρόνια ζωής της. Ανορθόδοξος τρόπος επικοινωνίας για δύο ανθρώπους που έτσι κι αλλιώς επικοινωνούν κάθε μέρα, όπως κάθε πατέρας και κόρη. Το κακό, και αρκετά άδικο για σένα, είναι πως τις προηγούμενες φορές αυτή η δημόσια-ιδιωτική επικοινωνία ήταν εκ του ασφαλούς για μένα. Είχα σίγουρο πως δεν θα υπήρχε αντίλογος, λόγω της ηλικίας σου. Ουσιαστικά σε χρησιμοποιούσα σαν πρόσχημα για να μιλήσω σε άλλους. Τώρα δεν έχω αυτή την ασφάλεια. Έστω κι αν αυτό το γράμμα απευθύνεται στην ουσία σε τρίτους, αν πέσει στα χέρια σου, θα υποστώ την αμείλικτη κριτική των 12 χρόνων σου.

Προ ημερών γύρισες μ’ ένα παράξενο ύφος από το σχολείο, την τελευταία μέρα μαθήματος, της τελευταίας τάξης του δημοτικού. Παρ’ ότι ποτέ δεν υπήρξες φανατική του σχολείου, παρ’ ότι ξεκινούσαν τρεις μήνες καλοκαιρινής ξεγνοιασιάς, με βουρκωμένα μάτια μου είπες πόσο λυπημένη ένιωθες που άφηνες το δημοτικό – «τόσα χρόνια από τη ζωή μου πέρασα εκεί», ψέλλισες και χοντρά δάκρυα έτρεξαν απ’ τα μάτια σου. Με ξάφνιασες. Αλλά ένας μπαμπάς δεν ξαφνιάζεται ποτέ, έχει πάντοτε μια απάντηση, μια συνόψιση των πραγμάτων, ένα δίδαγμα. «Τέλειωσε μια φάση της ζωής, έκλεισε ο κύκλος της παιδικής ηλικίας, λογικό να λυπάσαι. Αλλά, πάλι, αρχίζει μια καινούργια φάση, καινούργιο σχολείο, γυμνάσιο, άλλο περιβάλλον, εφηβεία. Έτσι είναι ο κύκλος της ζωής…», σου είπα. Μάλλον δεν έδωσες και πολύ σημασία σ’ αυτήν την κοινοτοπία και, υποθέτω, ότι αν πέσει στην αντίληψή σου αυτή η δημόσια αποκάλυψη της εκμυστήρευσής σου θα με κατακεραυνώσεις, θα θυμώσεις όπως πάντα και φυσικά θα διαφωνήσεις με τις γενικεύσεις μου. Γιατί έτσι πρέπει να διαφωνείς μ’ αυτή την πρώτη έκφραση εξουσίας που αποτελούμε εμείς οι γονείς σου, μας αρέσει ή όχι.

Ύστερα, όμως, αυτή η φυσική έκφραση λύπης για το τέλος εποχής, που μόλις συνειδητοποίησες πως σημαίνει το τέλος του δημοτικού, επέστρεψε σε μένα εμπλουτισμένη μ’ ένα σωρό βασανιστικές σκέψεις για όλα τα «τέλη εποχής» που ζούμε σήμερα. Και τα πολλά τέλη εποχής που έχεις εσύ κι η γενιά σου μπροστά σας. Υπάρχει, βλέπεις, Βέρα μου, αυτό το πρόβλημα με τον χρόνο και τον κύκλο της ζωής μας. Δεν δικαιούμαστε να τα διαχειριστούμε μόνοι μας. Έχουμε μία μόνο ζωή, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να τη συνδιαχειριστούμε με άλλους. Και δεν εννοώ συγγενείς, φίλους, ανθρώπους που κατά τεκμήριο μας αγαπούν. Αλλά για μηχανισμούς εξουσίας που αποφασίζουν για μας και χωρίς εμάς, για κυβερνήσεις και «μάγους» των αγορών που αποφασίζουν για το πόσο και τι πρέπει να σπουδάσουμε, πού και με ποιους όρους θα εργαστούμε, πώς και πόσο θα αμειβόμαστε, πώς θα οργανώσουμε τη ζωή μας, αν και πότε θα κάνουμε οικογένεια, πόσα παιδιά θα κάνουμε, μέχρι πότε θα δουλεύουμε, πότε θα βγούμε στη σύνταξη και με πόσα χρήματα θα ζήσουμε την κατά τα λοιπά ήσυχη τρίτη ηλικία. Σ’ όλο αυτόν τον κύκλο υπάρχει πάντα κάτι που πάει χαμένο. Σε χρήμα και σε χρόνο. Και κυρίως σε απόλαυση των πραγμάτων που θεωρούμε ουσία της ζωής. Και σ’ αυτό δεν φταίμε κυρίως εμείς, οι κοινοί θνητοί, ως κύριοι των εαυτών μας.

Αίφνης, εσύ Βέρα μου, που σε λίγο θα περάσεις το κατώφλι των 13 χρόνων, κι όλα τα παιδιά της ηλικίας σου, αλλά και τα μικρότερα και τα μεγαλύτερα, ακόμη κι αυτά που μόλις γεννιούνται, αν και δεν έχουν ξεκινήσει συναλλαγές με τράπεζες, χρωστάτε 40.000 ευρώ ο καθένας. «Μα, δεν χρωστάω σε κανένα, δεν έχω δανειστεί και το κυλικείο του σχολείου το έχω ξοφλήσει», θα μου αντιτείνεις. Κι εγώ θα αναγκαστώ να σου εξηγήσω ότι για να χρωστάς δεν χρειάζεται καν να δανειστείς. Αρκεί να έχει δανειστεί κάποιος άλλος στο όνομά σου. Και δεν εννοώ εμένα ή τη μαμά σου. Εμείς ό,τι έχουμε δανειστεί το εξοφλούμε και φροντίζουμε να μη στο φορτώσουμε.

Το κόλπο είναι το εξής: όλα τα πράγματα που πιστεύεις ότι το κράτος μας παρέχει δωρεάν -το δημόσιο σχολείο, τα νοσοκομεία, οι δρόμοι, οι πλατείες- ουσιαστικά τα πληρώνουμε και με το παραπάνω μέσω των φόρων. Για κάθε πράγμα που αγοράζουμε, αλλά και για κάθε λεπτό δουλειάς που αμειβόμαστε υπάρχει ένα κομμάτι φόρου που πάει στα ταμεία του κράτους. Θεωρητικά, λοιπόν, εφόσον οι περισσότεροι πληρώνουμε τους φόρους μας, το κράτος θα έπρεπε να έχει στα ταμεία του χρήματα για να μας παρέχει αυτά τα δημόσια αγαθά. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ. Υποτίθεται ότι τα χρήματα από τους φόρους δεν φτάνουν ποτέ και τα κράτη, πλούσια ή φτωχά, δανείζονται από κάποια φιλανθρωπικά ιδρύματα που λέγονται τράπεζες για να καλύπτουν τις ανάγκες τους. Με τόκο, φυσικά.

Με τα χρόνια τα δανεικά του κράτους μαζεύονται, αυξάνουν κι από ένα σημείο και μετά οι κυβερνήσεις δανείζονται μόνο και μόνο για να εξοφλούν τα παλιά δανεικά και τους τόκους που μαζεύονται. Και, κατά έναν περίεργο τρόπο, οι φιλάνθρωποι τραπεζίτες που βλέπουν να συσσωρεύονται τα χρέη των κρατών, σε βαθμό που να αναρωτιέται κανείς αν ποτέ θα εξοφληθούν, εξακολουθούν να δανείζουν. Προφανώς κάποιο όφελος θα έχουν απ’ αυτό. Και τα χρέη φτάνουν σε τέτοιο επίπεδο που τα κράτη και οι κυβερνήσεις και τελικά όλοι εμείς δουλεύουμε και πληρώνουμε τους φόρους όχι για να εξασφαλίσουμε τα δημόσια αγαθά που μας αξίζουν, αλλά μόνο και μόνο για να εξοφλούμε τα δανεικά.

Κάποια, όμως, στιγμή οι γενναιόδωροι τραπεζίτες, που χάνουν την υπομονή τους με όσα κράτη είναι κακοπληρωτές, ανεβάζουν πολύ τους τόκους για τα νέα δάνεια και οδηγούν μια ολόκληρη χώρα σε κατάσταση χρεοκοπίας. Δηλαδή, δεν τη δανείζουν πια. Αυτό, αγαπημένη μου Βέρα, μας συμβαίνει τώρα, σε αδρές γραμμές. Αυτό περιγράφουν όλες οι τρομακτικές ειδήσεις και αναλύσεις που ακούς κάθε μέρα και που αποφεύγεις να τους δώσεις σημασία. Ίσως γιατί διαισθάνεσαι πως κάτι κακό σημαίνουν για σένα και για τη γενιά σου. Δεν είναι μόνο οι 40.000 ευρώ χρέους που σου φόρτωσαν στην πλάτη. Είναι που σε στέλνουν στο μέλλον, στα επόμενα στάδια της ζωής σου, χωρίς εφόδια, χωρίς δικαιώματα, χωρίς ασφάλεια. Δεν μπορούν να σου εγγυηθούν ούτε αν θα έχεις σχολείο, πανεπιστήμιο, όλα τα λίγα και αυτονόητα δημόσια αγαθά που, κουτσά στραβά, απόλαυσε η δική μου γενιά. Δεν σου διασφαλίζουν αν οι κόποι σου στα θρανία της γνώσης θα ανταμειφθούν κάποια στιγμή με αξιοπρέπεια, σε μια δουλειά που θα τη χαίρεσαι και με μια αμοιβή που θα σου επιτρέπει να ζεις όχι με πολυτέλεια, αλλά ανθρώπινα.

Προφανώς, Βέρα μου, κάποιοι φταίνε γι’ αυτή την καταστροφή που συντελείται μπροστά στα μάτια μας. Οι άνθρωποι και τα κόμματα που κυβέρνησαν για δεκαετίες αυτή τη χώρα, οι άνθρωποι που είχαν την οικονομική δύναμη να επηρεάζουν τις κυβερνήσεις και τις αποφάσεις τους, οι κοινωνικές ομάδες που τους υποστήριζαν για μερικά χορταστικά κομμάτια του κοινωνικού πλούτου, αλλά καμιά φορά και για λίγα εξευτελιστικά ψίχουλα.

Μου είναι εύκολο, Βέρα μου, να ρίξω την ευθύνη στους άλλους, αλλά στην πραγματικότητα κι εγώ, σαν πατέρας σου αλλά και σαν μέλος μιας ολόκληρης γενιάς, αισθάνομαι ενοχή γι’ αυτό που σου παραδίδουμε ως μέλλον. Όχι γιατί «μαζί τα φάγαμε», όπως είπε κάποιος ανεκδιήγητος υπουργός που θα περάσει στην ιστορία μόνο γι’ αυτό. Αλλά γιατί τους επιτρέψαμε για χρόνια «να τα τρώνε μόνοι τους». Τους επιτρέψαμε να μετατρέψουν αυτή τη χώρα σε άγονο χωράφι, τους αφήσαμε να πυρπολήσουν το μέλλον της γενιάς σου.

Συγγνώμη, Βέρα, που σου παραδίδω μια χώρα στα πρόθυρα κατάρρευσης, με βασιλείς και πρίγκιπες που γκρεμίζονται απ’ τους θρόνους τους, αλλά θέλουν να μας πάρουν μαζί τους. Συγγνώμη, Βέρα, που τα παχιά μας λόγια για έναν καλύτερο κόσμο, για μια κοινωνία πιο δίκαιη, δεν τα μετουσιώσαμε ποτέ σε πράξη, απορροφημένοι από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, ίσως και φοβούμενοι ότι θα χρειαστεί κάτι να θυσιάσουμε από την εύθραυστη μικροευημερία μας. Συγγνώμη, Βέρα, που ανεχτήκαμε, με πράξεις ή παραλείψεις, την αδικία, την απάτη, την κλεψιά, τον εγωισμό, την έλλειψη αλληλεγγύης να μας κυβερνούν. Συγγνώμη που κάναμε τη δημοκρατία πουκάμισο αδειανό.

Σόρι για όλα, Βέρα, σόρι. Συγγνώμη που σ’ τα λέω όλα αυτά – ένας ψυχολόγος θα με επέπληττε γι’ αυτό. Συγγνώμη που φορτώνουμε στις γενιές σας, αυτήν που είναι ακόμη στα θρανία και αυτήν που είναι στις πλατείες της ανεργίας, το βάρος για να ξαναστήσετε τη χώρα στα πόδια της. Να δώσετε ξανά υπόσταση στις λέξεις δικαιοσύνη, ισότητα, αξιοπρέπεια. Κι εύχομαι να μας κάνετε να ντραπούμε για όσα δεν καταφέραμε εμείς. Και να περηφανευτούμε που τα καταφέρατε εσείς. Σου έχω εμπιστοσύνη, Βέρα. Είμαι σίγουρος πως οι μέρες που θα ζήσετε θα είναι λαμπερές.

 ΠΗΓΗ : ΣΟΡΙ, ΒΕΡΑ, ΣΟΡΙ… (ΚΙΜΠΙ) 18-06-11

ΣΗΚΩΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥ ΤΟ ΕΘΝΟΣ Ο ΠΥΡΡΟΣ ΔΗΜΑΣ

Σε σχολείο της Πυλαίας στην Θεσσαλονίκη βρέθηκε ο ολυμπιονίκης μας Πύρρος Δήμας, με την ιδιότητά του ως πρόεδρος της Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών. Μια μικρή μαθήτρια του έκανε ερώτηση στα αλβανικά (σ.α.προφανώς για να τον προκαλέσει) και ο Πύρρος Δήμας απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη:

 «Εμένα δεν μου επέτρεπαν να μιλάω ελληνικά στην Αλβανία. Εσύ έχεις αυτό το δικαίωμα, όμως σε παρακαλώ να επαναλάβεις στα ελληνικά, ώστε να μη θεωρηθεί ότι προσβάλλεις τους συμμαθητές σου που δεν κατάλαβαν τι είπες».
Είναι ή δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση για όλους ο Πύρρος Δήμας;

 ΠΗΓΗ : ΣΗΚΩΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥ ΤΟ ΕΘΝΟΣ Ο ΠΥΡΡΟΣ ΔΗΜΑΣ (EPIRUS-ELLAS) 16-06-11

ΤΙ ΕΣΤΙ ΤΡΑΠΕΖΑ;

Διότι μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις…

ΣΕ 3 ΧΡΟΝΙΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ…

…εκτός αν η Ελλάδα γίνει καλό παιδί και προσαρμοστεί άνευ κιχ στο άρμα των ΗΠΑ, του κ. Ομπάμα!

Έχουμε λοιπόν παίδες και λέμε!

Το 1994, ο δόκτωρ George Friedman (μάλλον θα είναι συγγενής του άλλου Friedman που καθιέρωσε την περιβόητη » Η θεωρία του Σοκ» http://hopedies.pblogs.gr/2008/08/chicago-boys-h-thewria-toy-sok.html) ίδρυσε το τρομερό και φοβερό Ινστιτούτο «Strategic Forecasting (Stratfor), δηλαδή Στρατηγική Πρόγνωση. Οι διεθνείς αναλυτές χαρακτηρίζουν το Ινστιτούτο «σκιώδη CIA» και το καταπληκτικό είναι ότι στα 16 χρόνια που υπάρχει δεν υπήρξε μια φορά που να μην έπεσε μέσα για το τι επρόκειτο να συμβεί σε διάφορες περιοχές του Κόσμου.

Κυβερνήσεις, οι 500 μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου πληρώνουν αδρά (ετήσια συνδρομή 40.000 δολάρια) και θεωρούν τις προβλέψεις του Ινστιτούτου ως θέσφατα.

Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου είναι ο κ. Fred Burton, πρώην ειδικός πράκτορας στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Οι 70 περίπου αναλυτές του προέρχονται όλοι από το Στεητ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ, τη CIA, το Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΠΑ, καθώς και άλλοι ερευνητές άλλων χώρων, που δίνουν πληροφορίες και κάνουν αναλύσεις για συγκεκριμένες χώρες και συγκεκριμένα προβλήματα, χωρίς να γνωρίζουν όλη την εικόνα του πάζλ!!!!! (Καταλαβαίνετε λοιπόν ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτών των αναλύσεων!

Ο ιδρυτής του Ινστιτούτου George Friedman θεωρείται όχι μόνο κορυφαίος πολιτικός αναλυτής, αλλά ένας σύγχρονος Νοστράδαμος, αφού ό,τι έχει πει, πραγματοποιήθηκε.

 Τι λέει λοιπόν σήμερα αυτή η «σκιώδης CIA» για την πατρίδα μας;

«Μέσα στα επόμενα τρία χρόνια θα χρεοκοπήσουμε, θα καταρρεύσουμε, θα βγούμε από την ευρωζώνη και θα χάσουμε το Αιγαίο από τους Τούρκους!»

Πίσω από αυτήν την ζοφερή προοπτική κρύβεται το άθλιο «τσιτάτο» του Μπους: «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας»!!! Σύνθημα, που ο κ. Ομπάμα ακολουθεί κατά κράτος. Και το μήνυμα που το Stratfor μας στέλνει με το πιο πάνω, είναι ούτε λίγο ούτε πολύ: προσέξτε, για να έχετε θέση στο άρμα της «φιλίας μας (δηλαδή των δουλικών υπηκόων μας) θα πρέπει να συμμορφωθείτε με τις επιταγές μας.

 Κι έτσι φίλτατοι ο κ. G.Jef. Papandreou, πριν εκλεγεί Πρωθυπουργός (με τη βοήθεια της θεωρίας του ¨Σοκ»), έδωσε τον όρκο υποταγής στον κ. Ομπάμα. Και ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη πέθανε πριν καν γεννηθεί. (Ποιος ξέρει τι θα επακολουθήσει, προκειμένου να ικανοποιήσουμε τον πέρα του Ατλαντικού εφέντη!)

 Όσον αφορά δε τον κ. George Fridman διετύπωσε τις προβλέψεις του και για τα επόμενα 100 χρόνια.

Πως είπατε;; Τι προβλέπει για μας;; Δεν είδα να γράφει τίποτα. Εμείς αδέλφια δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά «μυξ (μύγα)σε κέρατο βοός».

 Το αν θα υπάρχουμε ως χώρα μετά από 100 χρόνια;;; Για να δούμε αν θα υπάρχουμε μετά από τρία χρόνια!!!!!

  (Οι πληροφορίες είναι από το «ΠΟΝΤΙΚΙ» της Πέμπτης 8-7-2010. Διαβάστε το. Έχει εκπληκτική ύλη. Και μιλάει για πράγματα που όλοι οι άλλοι αποσιωπούν)

 Κι αν θέλετε να μάθετε τι λέει το Stratfor για την επίσκεψη του Ερντογάν στην Ελλάδα και τα «φούμαρα» που είπε στον κ. Παπανδρέου, διαβάστε εδώ και θαυμάστε!!   http://www.euaclan.org/2010/05/Γεωστρατηγική-ανάλυση-Ελλάδας-εν-ετη-201/

ΠΗΓΗ : ΣΕ 3 ΧΡΟΝΙΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ… (ΚΑΡΦΙΤΣΑ) 09-07-10